Soms hoeft een ploeg maar tien minuten echt goed te voetballen om te winnen. Dat was zaterdag bij Vrone het geval tegen Medemblik. Vrone won knap met 3-2. De vraag blijft: wat deed trainer Marco Webeling in de rust?
Ron Vé, clubwatcher
Op een mooie nazomerzaterdagmiddag op het kunstgras in Sint Pancras stond Vrone tegenover Medemblik. Tegen een ploeg die Vrone goed ligt. Vorig seizoen won de ploeg van Marco Webeling twee keer 2-0. Knap werk, maar geen garantie voor het nieuwe seizoen, bleek al snel.
Na een mooie seizoensopener vorige week op bezoek bij Opperdoes moest Vrone opnieuw winnen om aan de verwachting te voldoen. Tegen Opperdoes ging het moeizaam. Oké, Vrone werd tegengewerkt door een lastig bespeelbaar veld. Vrone moet blij zijn dat het nu al op dat veld gespeeld heeft. Een bestuurslid van Opperdoes gaf voor de wedstrijd aan: veel ploegen gaan hier punten verspelen. Vrone werd daarnaast tegengewerkt door een vermoeiende scheidsrechter. Zo iemand die zijn stempel wil drukken. Dat lukte hem, maar Vrone liet zich van zijn goede kant zien. Een overwinning over de streep trekken, zoals dat soms moet. Zonder mooi voetbal, maar simpelweg keihard werken en alle ballen over de boarding. Het bleef bij 1-2 voor Vrone door twee mooie goals van Maarten Kraak, die tot dat moment nog weinig treffers op zijn naam schreef.
Vrone begint langzaam uit te groeien tot kunstgrasploeg. Ik krijg het bijna mijn strot niet uit, maar het is zo. Vorig seizoen werden al meer punten gepakt op kunstgrasvelden dan op natuurgras en ook nu lijkt het goede voetbal vooral op kunstgras naar boven te komen. Het is voor Webeling en zijn mannen hopen op een biljartlaken op het hoofdveld straks; dat blijft afwachten.
Vrone begon tegen Medemblik matig: te afwachtend, te traag. Ja, het had 80 procent balbezit, maar het gaat niet om die hoeveelheid, maar om wat je ermee doet, zeggen ze wel eens. Vrone deed er te weinig mee, was de conclusie na 45 minuten. En in de counter werd Vrone twee keer verschalkt: 0-2.
Trainer Louis van Gaal liet ooit zijn broek zakken in de kleedkamer van Bayern München om te bewijzen dat hij ‘de ballen had’ om iedereen te wisselen, om tactisch te wijzigen waar hij dat nodig vond. Ik kan niet anders bedenken dan dat trainer Webeling zaterdag een soortgelijke actie heeft ondernomen in de kleedkamer van Vrone. Er moet iets buitengewoons gebeurd zijn. Heeft Webeling zijn broek laten zakken? Om de spelers te shockeren, om zijn kwetsbaarheid te tonen, om te laten zien hoeveel hij overheeft voor een overwinning. De grote spelers van Bayern München zeiden dat het werkte. Wie is Marco Webeling om dat te weerleggen. Nee, hij bewees zaterdag nogmaals dat het werkt.
Volledig in trance kwamen de spelers naar buiten en bleken omgetoverd tot een messcherpe moordmachine. In elf minuten werd een 0-2 achterstand omgezet in een grandioze 3-2 voorsprong. Wordt dat een nieuw fenomeen? ‘Het Vronekwartiertje’ vlak na rust? Er sprongen tranen in de ogen van trainer Webeling. Waarschijnlijk onder de indruk van zijn speech in de rust, de tactische omzettingen of toch van het moment dat hij zijn broek liet zakken? Wat hij ook deed: het werkte. Chapeau.
Minuut 47, 52 en 56. De winnende minuten. Jordi Best, Maarten Kraak en Stijn Bugter. Alle drie de doelpunten zijn €33,33 waard. Nieuw dit seizoen is de minutenactie. Iedere thuiswedstrijd wordt 100 euro verdeeld over de thuisdoelpunten. Een leuke actie, maar die moet niet ten koste gaan van de scherpte van de spelers. Aanvoerder Wout Adams sprintte na de 2-1 niet naar doelpuntmaker Jordi Best, maar naar de scheidsrechter. Welke minuut was het? Aan zijn diepe teleurstelling te zien, bleek de treffer net niet in zijn minuut gescoord te zijn. De actie maakt dus wat los, ook bij de spelers zelf.
Winnaars minutenactie: Marcel Bijl (47), Marco Webeling (52) & Jente Wiedijk (56). Gefeliciteerd namens de selectie én Ron Vé.
Volgende week treft Vrone een zware kluif. Een hele zware kluif. Het gaat om Marken. De zo gezellige dorpsclub die zich gedraagt als een misplaatste, omhooggevallen club die boven haar stand leeft. Spelers betalen?! Oud prof Mitch Apau (Telstar) die nog even onder zijn broer (assistent Marken) wil voetballen. Trainen is voor hem niet nodig, waarschijnlijk. Er zijn genoeg clubs die het op deze manier hebben geprobeerd. Het zijn er nooit leukere clubs door geworden. Spelers die komen en gaan. Ergens anders een dubbeltje meer? Prima, rijden we daar toch drie keer in de week naartoe. Het gevoel voor het logo op de borst is naar het vriespunt gedaald. steevast op zoek naar vrijwilligers. Wees blij met een clubje als Vrone, waar wél die vrijwilligers zijn. En wél die spelers die een stapje harder lopen voor het groen-zwarte logo.
Het zijn de intrinsiek gemotiveerden tegenover de geldwellustelingen van Marken. Ik heb een voorkeur, laat dat duidelijk zijn.