Op het zonovergoten sportpark van SV Marken speelden de mannen van Vrone een zware pot tegen de kampioenskandidaat nummer 1. Werd Vrone van de mat gespeeld? Nee. Had Vrone enige kans op een overwinning? Nee. Uiteindelijk was 5-3 een prima afspiegeling van de verhouding.
Door Ron Vé, clubwatcher
Na het verslag van vorige week is er keihard ingegrepen door de hoofdredactie. Een deel van het verslag is offline gehaald. Waarom? Tsja, het stootte Marken tegen het zere been. Daarom heb ik besloten – aangezien ik zelf toch geen invloed meer heb op mijn verhalen – dat ik enkel nog ‘branded content’ maak. Het is ook een stuk lucratiever voor mezelf. In de eerste aflevering een verslag gesponsord door: SV Marken. Ze hadden nog wat geld over. (Van dit geld had ook nog een wisselspeler betaald kunnen worden.)
Overigens niets ten nadele van de spelers. Stuk voor stuk aardige gasten met humor en zelfspot. En ook geweldige spelers. Kwaliteiten in overvloed. Deze jongens verdienen het om kampioen te worden en om terug te groeien naar het niveau waar het in de geschiedenis al eerder op acteerde: het hoogste amateurniveau van Nederland.
We beginnen met de doelman: Giorgio Neyhorst. Een keeper van topniveau. Vorig jaar nog spelend voor TOB, maar hem is een stap hogerop gegund. Een goedlachse doelman, die zowel keepend als voetballend sterk is. Hij fungeert zelfs meer dan eens als extra centrale verdediger in de opbouw. Een fenomeen in zijn soort.
Dan de centrale verdediger Mitch Apau. Uiteraard ook een fenomeen. De topvoetballer die voor zijn plezier nog even onder zijn broer (assistent-trainer) tussen de amateurs dribbelt. Met hem als knaller achterin speelt Marken steevast één op één achterin. Apau stuurt zijn mede-centrale verdediger Stijn Visser door naar het middenveld. ‘Ik pak hem wel op’, zegt hij nonchalant bij iedere dieplopende middenvelder van Vrone. Het is voor een trainer smullen met zo’n power en ervaring achterin.
Dan gaan we over op aanvallers Rick Boes en Leon Schipper, beiden geboren op het eiland. Weer twee ervaren krachten die Marken zo goed aanvullen. Boes kwam over van SDOB, net als Roy Honingh en Jan Pieter van der Vis. Stuk voor stuk echte Markers. Leon Schipper komt over van HBOK en was de aanjager van alle teruggekeerde Markers. Onder zijn leiding kent Marken nu een topselectie die rijp is voor de schaal.
Als laatste heeft Marken extra creativiteit binnengehaald met Nanni Ayensu, een vliegensvlugge linksbuiten die bij ZOB furore maakte. Met zijn techniek en snelheid maakt hij de zaterdagmiddag van elke rechtsback zuurder en zuurder. Gelukkig voor Vrone werd zaterdag de soep niet zo zuur gegeten. Ayensu scoorde slechts één keer.
Marken kwam zaterdag geen moment echt in de problemen. Oké, Vrone kwam op voorsprong door een doelpunt van Stijn Bugter. Totaal tegen de verhouding in uit een counter. Maar Marken drukte Vrone zo ver achteruit dat de goals vanzelf zouden vallen. En dat gebeurde ook. Al voor rust kwam Marken op 2-1 voorsprong. En na rust, terwijl Marken was gewaarschuwd voor ‘het Vronekwartiertje’, scoorde Marken twee keer vlak achter elkaar. Een fijne 4-1 voorsprong. Vrone kwam terug tot 4-2 door Dennis Konijn, maar kon niet doordrukken. Ondertussen werden aan beide kanten wat doelpunten afgekeurd wegens buitenspel, werd een hoekschop een ingooi en een doeltrap een hoekschop. Ach, het deerde niemand echt. Vrone speelde niet beter dan het kon, Marken niet beter dan het hoefde. Eindstand: 5-3.
Bent u geïnteresseerd in een betaald stukje van Ron Vé? Mail dan naar info@vrone.nl ter attentie van Ron Vé.