Vrone verliest ook na drieweekse pauze. ZVC’22 was op het matige veld van Vrone met 1-4 te sterk, waarbij de wind van grote invloed was. Zo lijkt langzamerhand de middenmoot het hoogst haalbare dit seizoen. Sterker, er volgt voor Vrone een cruciale periode.
Door: Ron Vé, clubwatcher
Want aankomende twee wedstrijden spelen de Groenzwarten tegen respectievelijk Westzaan en Wherevogels. Twee directe concurrenten. Bij slecht resultaat wordt het toch nog een spannend seizoen, aangezien dan de gevarenzone onderin heel dichtbij komt. Misschien voor de neurale toeschouwer een cadeautje, maar voor het hart van trainer Marco Webeling zou dat een domper zijn. Zover is het nog niet.
Afgelopen zaterdag werd er door zowel het eerste als het tweede met rouwbanden gespeeld in verband met het overlijden van clubicoon Herman Snoek. Tevens werd er een minuut stilte gehouden voorafgaand aan de wedstrijden om hem te eren.
Er stond een stevige wind pal over het veld. Vrone koos bewust om met frisse benen vóór de wind te spelen in de eerste helft. Maar dan moet het wel gebeuren in die 45 minuten. Want op dit niveau speelt zo’n stevige wind eenmaal een grote rol. Zo had Vrone veelal de bal en zette het hoog druk. Laat de keeper maar trappen tegen de wind in. De druk leverde enkele mogelijkheden op. Dieptepasses waren vaak te diep, ook mede door de wind. Vrone ging rusten met een 0-0 stand. Met de wetenschap dat de tweede helft een totaal andere wedstrijd zou worden.
ZVC’22 kwam beter uit de verf. Waar Vrone vóór rust alle ‘tweede ballen’ (red. de bal na een afgeketste lange bal) wist te winnen, deed ZVC dat na rust. De Zaanse ploeg was simpelweg feller en had het voordeel van de wind. Maar Vrone had een mazzeltje. Althans, de thuisploeg kreeg een terechte penalty toegewezen nadat Skip Janssen in het strafschopgebied werd gevloerd na een van de mooiere aanvallen van de thuisploeg. Aanvoerder Wout Adams schoot de bal van elf meter binnen: 1-0.
Nu was de opdracht simpel. Vechten voor iedere meter en deze stand vasthouden. Iedereen pepte elkaar op, de energie was goed. Maar die energie had geen rekening gehouden met het spook dat al vaker opdook dit seizoen. Het ‘dode spelmomentenspook’. Het spook waar menig Vroniaan ’s nachts van wakker schrikt, dat de trainer uit zijn slaap houdt en nederlaag op nederlaag veroorzaakt. Een corner werd nog goed weggewerkt, maar de rebound werd hard gevolleerd. Keeper Luke Roeland was kansloos.
Een paar minuten later een vrije trap aan de zijkant op een meter of dertig. De luchtmacht van ZVC werd weer in staat van paraatheid gebracht. De bal kwam vervolgens perfect op het hoofd van de luchtvaartverkeersleider. De aanvoerder van ZVC kopte de bal hard tegen de touwen. Zo was de voorsprong in een paar minuten totaal verdampt.
Uit de laatste fase van de wedstrijd kan een pijnlijke conclusie worden getrokken. Vrone is niet fit genoeg. De Groenzwarten werden totaal overlopen door de fittere spelers van ZVC. De een na de andere speler viel om. Overmand door pijntjes, kwaaltjes en vermoeidheid. Zo werd het ZVC wel heel makkelijk gemaakt om uit de lopen naar 1-4.
Er is werk aan de winkel, zo mag duidelijk zijn. Trainen, trainen, trainen. Helaas duurt een wedstrijd negentig minuten. Op dit niveau gaat fitheid boven techniek. De vraag is aankomende weken of Westzaan fit is, of Wherevogels fit is. Of dat Vrone een inhaalslag heeft gemaakt. De tijd gaat het uitwijzen. Wordt dit seizoen nog spannend?
Luke Roeland; Stijn Bugter (Mees Peetoom), Lars Wiedijk, Wilco Keesom, Edin de Jong; Wout Adams, Sven Bruins Jessie Zwaan), Skip Janssen (Chris Ebbelaar); Dennis Konijn, Kevin Kieft, Jordi Best (Julian Mussert).
