Vrone revancheerde zich tegen Kolping Boys. De vorige editie verloor Vrone kinderlijk van het volwassen Kolping. Zaterdag waren de kaarten anders geschud. Vrone won verdiend met 3-2.
Ron Vé, clubwatcher
Met de tassen op hun rug verlieten de Oudorpers vroegtijdig de kantine van Vrone. Waar Vrone in november zelfs na een nederlaag de kantine van Kolping Boys volledig overnam, bleek Kolping zaterdag een slechte verliezer. Met de staart tussen de benen verlieten ze het veelbesproken sportpark.
Ze hadden de wedstrijd zo graag op hun eigen veld willen spelen. Logisch. Op kunstgras is het toch een stuk makkelijker voetballen. Maar Vrone stak daar een stokje voor. Afspraak is afspraak. De thuiswedstrijd van Vrone werd gespeeld bij Kolping Boys (om zo hun supersaterday op te leuken) en zaterdag, de uitwedstrijd van Vrone, werd afgewerkt bij Vrone. Kunstgrasploegen hebben het lastig op bezoek bij Vrone. Vaak iets lastiger dan Vrone zelf. Kolping sprak geen goed woord over het veld.
Die hoop kwam ook deze keer uit. De eerste helft was matig aan beide kanten. Het woord slordig is een eufemisme voor wat het publiek kreeg voorgeschoteld. Derbyzenuwen? Of toch gewoon een heel moeilijk bespeelbaar veld? Oké, misschien een combinatie.
Vrone kreeg de eerste tik te verduren. De scheidsrechter negeerde de grensrechter bij dieptepass van Kolping en liet doorspelen, waarna Kolping de openingstreffer scoorde. Niet veel later was het Dennis Konijn die werd gelanceerd en de bal voorgaf op Kevin Kieft. De bal kwam net niet aan, maar werd door een verdediger keihard tegen Kieft aangeschoten, waarna de bal alsnog in het doel belandde: 1-1.
Vrone ging rusten met een redelijk gevoel. Na de pauze had Vrone de zon en de wind in de rug. In de vierde klasse hebben die factoren nu eenmaal meer invloed dan elders. Bij de aftrap dacht aanvoerder Wout Adams er meteen misbruik van de maken. Hij schoot de bal in één keer op doel. De bal belandde op de lat. Jammer voor hem, leuk voor het publiek. De tweede helft kon beginnen.
Het stond verdedigend goed bij Vrone. De beste spelers van Kolping werden vakkundig uitgeschakeld. Renpaard Stijn Bugter had zijn directe tegenstander Davey de Wilde in zijn zak. Het was een opgevoerde brommer tegen een opgevoerde brommer. De brandstoftank van Bugter was beter gevuld. Op het middenveld was het de clash van Chris Ebbelaar tegen Kolping-topscorer Niels de Wit. Ook daar kwam De Vroniaan beter uit de strijd.
Maar winnen doe je met doelpunten, niet met onderlinge duels. Er moest dus nog gescoord worden. Gelukkig was daar Dennis Konijn die deze keer met het hoofd scoorde. Een indraaiende corner van Wout Adams werd bij de tweede paal ingekopt. Althans, Konijn kopte tegen de lat, de bal kwam weer terug op het hoofd van Konijn, waarna de bal toch in het doel belandde. Weer een vleugje geluk hielp Vrone te scoren: 2-1.
Waar de eerste twee treffers Vrone een beetje mazzel afdwong, kreeg Vrone bij de derde treffer helemaal al het geluk van de wereld. Of had Kolping Boys vooral pech? Een dieptepass van Kevin Kieft op Dennis Konijn leek te hard. Dat was ook zo. De keeper van Kolping Boys was veel eerder bij de bal. Hij wilde de bal in een keer wegtrappen, maar is een kunstgrasveld gewend. Dat schoot waarschijnlijk vlak voor hij trapte door zijn hoofd. Door zijn voet wat hoger op te trekker hield hij rekening met een polletje, wat niet ongebruikelijk is. Maar ware het niet dat precies op het moment van trappen de bal niet opstuiterde, maar juist kelderde. De bal rolde volledig onder zijn voet door, waarna Dennis Konijn een vrije doortocht had en 3-1 maakte.
Tien minuten voor tijd deed Kolping Boys nog iets terug. Een afgeketste hoekschop werd geweldig binnengeschoten door Davey de Wilde. De bal was onhoudbaar voor Luke Roeland, die met enkele reddingen een belangrijke rol had in de wedstrijd.
Zo eindigde deze editie van de derby in 3-2. Wat levert het op? Iets heel belangrijks. Vrone heeft zowaar een plek in de nacompetitie in eigen hand. Aankomende zaterdag is daarbij een belangrijk moment. Dan speelt Vrone tegen een directe concurrent Blauw-wit W. Bij winst krijgt Vrone zicht op de vierde plek van de ranglijst. Die plaats geeft hoogst waarschijnlijk recht op nacompetitie. Dat zou toch een mooi toetje op het seizoen zijn.
Opstelling: Luke Roeland; Mathijs de Boer (Jesse Tol), Wilco Keesom (Luuk Groefsema), Lars Wiedijk, Stijn Bugter; Chris Ebbelaar, Wout Adams, Sven Bruins (skip Janssen); Dennis Konijn, Tim Heiblom (Jordi Best), Kevin Kieft.
